Belevenissen van een NeTTies redacteur

Het was de afgelopen dagen eventjes te druk om ook maar iets aan dit blog te doen. Wat niet wil zeggen dat ik niets geschreven heb die dagen - mijn klavier heeft zoals gewoonlijk overuren gedaan. NeTTies blijft mijn zorgenkindje, ik doe het graag, ik wou alleen dat er eindelijk een doorbraak kwam bij het grote publiek zodat wij misschien kunnen meesnoepen van de advertentiemarkt... Maar dat is een ander verhaal.

Wie mijn geschrijf voor NeTTies wil lezen, die kent het adres. Ik heb trouwens mijn eigen website wat aangepast, en er enkele artikels on line gezet die ik in opdracht geschreven heb. Het is ondertussen al een flinke boterham geworden...

En dan is er natuurlijk het andere werk, het fysieke. Het huis in HODB. Het vordert langzaam, maar we doen het dan ook erg grondig. Verleden week heb ik het wespennest afgebroken in het valse plafond in onze toekomstige badkamer - de beestjes hadden veel meer nest gemaakt dan ik oorspronkelijk gedacht had. Ze hebben trouwens ook aan de dakbalken geknauwd, en dat is minder goed nieuws :( Ik heb wat foto's genomen van het nest, en stukjes bijgehouden van hun bouwwerk. Het zoontje van een collega heeft die mooie bouwseltjes nu, om mee te nemen naar school. Erg knap hoor, ongelooflijk fijn werk... Ik hoop de foto's gauw te kunenn tonen.

Afin, we zijn nu op een punt aangeland waarbij we de muren aan het klaarmaken zijn voor behangpapier (glasvezel, om later te overschilderen). Het heeft eigenlijk wel lang geduurd, maar ja, je weet hoe dat gaat: je begint met papier af te trekken van de muur. Dan zie je dat de kast rond de rolluiken eigenlijk best vies is. Dus die kast van de muur, nieuwe kast maken, het hele rolluik in een sopje steken, de linten vervangen, enz. En dan bemerk je dat het parket/laminaat eigenlijk niet zo mooi afgewerkt is. Eerst een boordje parket, dan een oude plint - vies eigenlijk. Dus haal je boordje weg en plint, met de bedoeling beide te vervangen door één molure. Maar dan moet wel de onderkant van de muur wat bijgepleisterd worden. Dus dan doe je dat ook maar... En zo blijven we bezig. We zijn nu ook aan het testen of we de deuren kunnen ontdoen van alle verflagen. Veel werk, maar het zal de moeite waard zijn.

Het gekke is dat wij tot hiertoe nog niet echt zoveel geld uitgegeven hebben aan materialen. Terwijl het huisje een complete renovatie ondergaat.

Om eerlijk te zijn? Ik ben pompaf, steendood moe. Maar erg tevreden. Ik hou van dat huisje. Bes, de Leonberger, is dit weekend meegeweest, en met haar pluimstaart zo fier als een gieter loopt ze door de tuin. Net als ik hoor, mijn neusje krult van trots als ik het huisje bekijk.

Deze week heb ik op de redactie heel wat bijdragen binnengekregen van lezers en/of medewerkers. En daar zaten er echt heel knappe bij.
Zoals de site van Man Zonder Kop . Eigenlijk opgevat als forum, een slim concept eigenlijk. Iedereen kan er links insturen, en alleman kan reacties neerschrijven op die link. Bovendien opent de link in het eigen frame van het forum.
En die van MusicItems.be - boordevol informatie over Belgische muziek en artiesten.

Ik ben deze week eigenlijk best trots op de huidige editie. Omdat ik fysiek te moe was om iets anders te doen in huis, heb ik me 's avonds wat meer achter het computertje gezet. Het resultaat: mijn mailbox werd elke dag bijna volledig verwerkt, en ik kon wat meer tijd besteden aan berichten die ik anders links had laten liggen.
Samengevat: een productieve week. Morgen nog de afbeeldingen toevoegen in het nummer, en het een en ander netjes van opmaak voorzien. En het nummer kan de deur weer uit.
Zo, en nu snel naar bed. Het wordt hier koud, de herfst laat zich voelen.

Vanavond was ik, tijdens het werken aan de definitieve versie van netties, een cd aan het beluisteren. Eigenlijk een verzamel-ceedeetje dat ik ooit bij het een of andere product bijgekregen had.
Maar het stond nu eenmaal op, en eigenlijk heb ik er best van genoten. Het mag gek klinken, maar ik was voornamelijk begeesterd door de koorzangen. Hoge stemmen, zonder begeleiding, of met een orgel eventueel.
Het deed me terugdenken aan mijn eigen puberteitjaren, toen ik ook meezong in een koor. Ik heb nooit een uitzonderlijk goede stem gehad, maar ik kon wel de juiste toon houden. En dat is ook van doen in een koor. Tegen die achtergrond kunnen de alten en de bassen uitblinken.

Ik kan u verzekeren, er is geen groter plezier als uw eigen stem te beluisteren terwijl zij versmelt met de anderen, en er iets mooi uit groeit. Vele jaren later herinner ik mij die momenten nog, met kippevel. Zingen in een oude kerk, verkleumd, met ons koortje, dat onder leiding stond van een koorleidster die misschien vreemde kronkels had, maar ons kon begeesteren als geen ander. Zij heeft mij ook de liefde voor het gregoriaans bijgebracht - hoe je te kronkelen in de muzieknoten van de muziek, zoals een varkentje zich kronkelt in de modder, vol genot.
Een mooi voorbeeld van Gregoriaans vindt u hier. Niet dat ik religieus ben, maar het heeft iets. Niet?

Ik hoop dat degene die af en toe naar dit weblog surft zich niet bedrogen voelt. Ik sta zelf nog heel tweeslachtig tegenover de bijdragen die ik hier breng.
Hoe persoonlijk mogen die zijn, zonder de privacy in gevaar te brengen van de andere mensen die in mijn leven belangrijk zijn? En zijn de mensen die naar dit weblog surfen überhaupt wel geïnteresseerd in mijn beslommeringen?
Eigenlijk heb ik nog altijd voor mijzelf de keuze niet gemaakt: wat met dit weblog? Iets persoonlijks, een dagboek waarin ik voluit schrijf, of iets waar de lezer ook iets aan moet hebben?
De persoonlijke belevenissen, dat is natuurlijk erg boeiend. Ik lees de lotgevallen van verschillende mede-bloggers graag. Zij worden bekenden, soms ook vrienden. Soms gaan die beschrijvingen erg ver. Hetgeen mauwmauw vertelt is super-persoonlijk. Maar omdat het verhaal verteld wordt door de kat, als onschuldige getuige, krijgt het verhaal iets afstandelijks, iets objectiefs. En wordt het des te intrigerender, want je wil het vervolg lezen....
Ik weet niet of het goed is wat ik bij het lezen van de verhalen voel. Is het misschien niet te herleiden tot voyeurisme? Feit is gewoon dat de bijdragen erg goed geschreven zijn, en dat, als die gebundeld zouden worden, er gemakkelijk een boek rond geweven kon worden.

Anyway, ik heb weer een bijdrage neergepend in mijn dagboek/weblog. Of de bedoeling van de weblogs nu ligt in het nut en het amusement van de lezer, of van de schrijver: voor de schrijfster was het in elk geval een uitlaatklep.
Tot binnenkort.